.
.
.
Iri ve agir yagmur damlalari
Gece yarisi bir selale yankisi
Fena olmaz miydi simdi
Sarilsak su mesenin altinda ve
Yapraklarin arasindan düsen elmaslarin
Tenimizi ürperttigi her bir dokunusu öpsek
Iliklerimize kadar siriksiklam asik
.
.
.
Showing posts with label Kategorize edilecek anlami olmayanlar. Show all posts
Showing posts with label Kategorize edilecek anlami olmayanlar. Show all posts
Wednesday, May 22, 2013
Saturday, May 11, 2013
Tuz Kokusu
.
.
.
Hani eser de rüzgar, dalgalardan bir tutam köpük calar da serper ya yüzüne incecik
Irkilirsin bir an ama hos da olur
Sevgilinin "Gel" diyisi gibi...
Öyle bir deniz özlemi var ki icimde!
Gözlerimin rengi, yasimin tuzu hükmünü kaybederken maide
Sacimi yosun yapip da balik gibi unutmak var aklimda
Benim ufku yitik, hircin okyanusum
Her yeni dalgada pulsuz bedenim asiniyor ufalanmis kayalarinda
Belki gözüne carparim bir gün bir sahilde
Avucunda pürüzsüz ve simsiyah
Saklarsin beni cebinde
.
.
.
.
.
Hani eser de rüzgar, dalgalardan bir tutam köpük calar da serper ya yüzüne incecik
Irkilirsin bir an ama hos da olur
Sevgilinin "Gel" diyisi gibi...
Öyle bir deniz özlemi var ki icimde!
Gözlerimin rengi, yasimin tuzu hükmünü kaybederken maide
Sacimi yosun yapip da balik gibi unutmak var aklimda
Benim ufku yitik, hircin okyanusum
Her yeni dalgada pulsuz bedenim asiniyor ufalanmis kayalarinda
Belki gözüne carparim bir gün bir sahilde
Avucunda pürüzsüz ve simsiyah
Saklarsin beni cebinde
.
.
.
Saturday, October 24, 2009
1
.
.
.
“N’apiyorsun?“ diye sordu arkamdan. Soguk havayla karisan nefesinin buharini gördüm göz ucundan, “N’apiyorsun?” Birilerinin görevi hep gereksiz sorular sormaktir senaryolarda. “Dinliyorum” dedim. Sustu – bir süre sonra yeniden konusmak icin. “Neyi dinliyorsun ki?”
“Duymuyor musun?”
“Ben sadece rüzgari duyuyorum…”
Cevap vermedim. Onun ise cani sikildi, uzaklasti.
Eve geldim. Mumu söndürmemisim, eriyip dagilmis masama. Aksam üstü yakarken bir tabaga koymayi düsünmüstüm onu, eriyip dagilmasin diye masama. Bir ara cok sey düsünmüstüm, baska seyler olmasin diye. Su an, neden hicbirini yapmadigimi düsünüyorum. Neye yarayacagini bilmeden. Ne yapacagimi bilmeden… Ve can sikintisi basladi. Disari cikip yürümek istedim. Neden eve geldigimi düsündüm. Mum yüzünden. Mumu hatirlamistim limandayken. Neleri hatirlamamistim ki limandayken. Hepsini anlatmisti bana rüzgar birer birer. Tasidigi kokunu. Dagittigi saclarini. Yasarttigi gözlerini alatmisti. Eteklerini nasil havalandirdigini, ipek fularini nasil dalgalandirdigini. Senin her santimetre kareni anlatti, kah bagirarak, kah fisildayarak.
Böyle hatirladim seni limanda. Seni özledigimi hatirladim.
.
.
.
.
.
“N’apiyorsun?“ diye sordu arkamdan. Soguk havayla karisan nefesinin buharini gördüm göz ucundan, “N’apiyorsun?” Birilerinin görevi hep gereksiz sorular sormaktir senaryolarda. “Dinliyorum” dedim. Sustu – bir süre sonra yeniden konusmak icin. “Neyi dinliyorsun ki?”
“Duymuyor musun?”
“Ben sadece rüzgari duyuyorum…”
Cevap vermedim. Onun ise cani sikildi, uzaklasti.
Eve geldim. Mumu söndürmemisim, eriyip dagilmis masama. Aksam üstü yakarken bir tabaga koymayi düsünmüstüm onu, eriyip dagilmasin diye masama. Bir ara cok sey düsünmüstüm, baska seyler olmasin diye. Su an, neden hicbirini yapmadigimi düsünüyorum. Neye yarayacagini bilmeden. Ne yapacagimi bilmeden… Ve can sikintisi basladi. Disari cikip yürümek istedim. Neden eve geldigimi düsündüm. Mum yüzünden. Mumu hatirlamistim limandayken. Neleri hatirlamamistim ki limandayken. Hepsini anlatmisti bana rüzgar birer birer. Tasidigi kokunu. Dagittigi saclarini. Yasarttigi gözlerini alatmisti. Eteklerini nasil havalandirdigini, ipek fularini nasil dalgalandirdigini. Senin her santimetre kareni anlatti, kah bagirarak, kah fisildayarak.
Böyle hatirladim seni limanda. Seni özledigimi hatirladim.
.
.
.
Monday, June 22, 2009
Cümle kurup satirlara yayarak siir yazmayi denemek
.
.
.
.
Günesin ortaligi
sari sepya
ve kursuni
arasi bir renge
boyadigi
agacli bir deniz
kenarina yakin,
kapisiz bir evde,
hafif bir rüzgarla
agir agir sallanan
beyaz bir perdeyi
izlemek istiyorum
saatlerce.
Üzerimde yalnizca
tenimin yükü olsun,
aklimda ise
sadece sen.
Ama ben orda
olmayayim aslinda.
Ev de olmasin, perde de...
Denize yagan yagmur gibiyim; kayip.
Havaya karisan nem gibisin; hissedilir, görünmez..
.
.
.
.
.
.
Günesin ortaligi
sari sepya
ve kursuni
arasi bir renge
boyadigi
agacli bir deniz
kenarina yakin,
kapisiz bir evde,
hafif bir rüzgarla
agir agir sallanan
beyaz bir perdeyi
izlemek istiyorum
saatlerce.
Üzerimde yalnizca
tenimin yükü olsun,
aklimda ise
sadece sen.
Ama ben orda
olmayayim aslinda.
Ev de olmasin, perde de...
Denize yagan yagmur gibiyim; kayip.
Havaya karisan nem gibisin; hissedilir, görünmez..
.
.
.
Thursday, May 21, 2009
Baska bir yer
.
.
.
Hep özlem.
Hep gitme istegi.
Baska bir yerde olmayi arzulamak.
Ben mesela… ben senin kollarinda hep baska bir yerdeyim, nerde olursam olayim.
.
.
.
.
.
Hep özlem.
Hep gitme istegi.
Baska bir yerde olmayi arzulamak.
Ben mesela… ben senin kollarinda hep baska bir yerdeyim, nerde olursam olayim.
.
.
.
Wednesday, December 10, 2008
la dernière mort (Marina III)
.
.
.
.
Hep seni düsündüm alevler evi sararken. Bir tek seni. Kac yil gecti üzerinden, anlayamadan karisti seneler. Tek bir nebze kalmadi ihtisamindan kralicem, tek bir nebze kalmadi, gectin gittin. Ve artik soguklar mevsimlerden bagimsiz, günes sadece basimi agritan bir isik. Keske söndürebilsem, mum üfler gibi. Senin hayatin da öyle sönmedi mi? Yanina gelecegim bu mektup bittiginde. Ates bile isitmiyor, seni sevdigim geceler kadar kadinim. Serce parmagima senden yoldugum altin lüleyi doladim, dünyanin tüm zenginligini tasiyorum nasirlasmis cirkin elimde.
Tüm hayatim karada gecti, kasabadakilerin hayati hep kasabada geciyor. Kimse denizi bilmiyor senin gibi, kimse denizi hayal dahi edemiyor. Ne haddimeydi seni bu topraklara hapsetmek, öldürdüm seni buralarda. Ne bir marti uctu üzerimizden, ne de balik yedik bir kere olsun aksam yemeginde. Affet beni sevgilim.
Ocakta dalgalar cok azgin olmali denizlerde, ama seni burada topraga gömdüler. Seni topraga gömdüler Marina’m, birsey yapamadim, affet.
.
.
.
.
.
.
.
Hep seni düsündüm alevler evi sararken. Bir tek seni. Kac yil gecti üzerinden, anlayamadan karisti seneler. Tek bir nebze kalmadi ihtisamindan kralicem, tek bir nebze kalmadi, gectin gittin. Ve artik soguklar mevsimlerden bagimsiz, günes sadece basimi agritan bir isik. Keske söndürebilsem, mum üfler gibi. Senin hayatin da öyle sönmedi mi? Yanina gelecegim bu mektup bittiginde. Ates bile isitmiyor, seni sevdigim geceler kadar kadinim. Serce parmagima senden yoldugum altin lüleyi doladim, dünyanin tüm zenginligini tasiyorum nasirlasmis cirkin elimde.
Tüm hayatim karada gecti, kasabadakilerin hayati hep kasabada geciyor. Kimse denizi bilmiyor senin gibi, kimse denizi hayal dahi edemiyor. Ne haddimeydi seni bu topraklara hapsetmek, öldürdüm seni buralarda. Ne bir marti uctu üzerimizden, ne de balik yedik bir kere olsun aksam yemeginde. Affet beni sevgilim.
Ocakta dalgalar cok azgin olmali denizlerde, ama seni burada topraga gömdüler. Seni topraga gömdüler Marina’m, birsey yapamadim, affet.
.
.
.
.
Tuesday, December 9, 2008
la vrai mort (Marina II)
.
.
.
.
Sarkmis yanaklarindaki cukurlar kadar karanlik olan saatlerinin üzerine sermisti dört duvar yalnizligini. Ocaktan yükselen duman, elinde tüten sigarasindan yayilan dumanin cagristirdigi bir ani olmustu sabah dört sularinda. Icerden keceyle örtülmüs olan camsiz pencerenin kenarindan odaya süzülen ögle günesinin isiginda ucusan toz zerreleri birer birer konuyordu agarmakta olan saclarina, ölümün geri dönüsümsüz oldugunu vurgulamak istercesine, gri bir tabakayla yavas yavas kaplanmaktaydi adamin düsünceleri. Sekiz saat sonra ilk defa, yalnizligina buruk tatli bir solukla baslamak icin hareket etmisti. Odanin bir kösesinde duran daginik yataktan hala buharlasmamis olan ölüm terinin kokusu yükseliyordu.
Marina henüz 14 yasindaydi gebe kaldiginda. Vücudu bir cocugunki kadar kirilgan olan kücük kadin, bu Cuma gecesi dogum esnasinda cok zorlanmis, sonunda mücadeleden yorulup veda etmisti hayata. Evden gelen cigliklara anlam veremeyen kocasi, disarda tedirginlik ve heyecan icinde beklemisti saatlerce. Daglarin arkasindan alacakaranlik dogarken kesilmisti birden sesler. Disari cikan genc bir rahibe, etrafina bakmadan kollarinda bir kundakla hizla uzaklasmisti oradan, ne oldugunu anlayamadan yasli ebe iletmisti ölüm haberini. Genc kadinin cenazesi yakindaki kasabaya götürülürken puslu havayi dolduran can seslerini isitemeyecek kadar uzakti adamin zihni. Karisinin pembe beyaz teni topraga karisirken, onunla birlikte yasamis oldugu toprak evin karanligi cöküyordu yüz hatlarina, cizgilerine gömülüyordu.
Gece uyanana kadar bekledi öylece. Derken rüzgar basaklari titretti. Gagasi kanli baykus kondu evin damina. Tüm yildizlar söndü ardindan ve tüm yollar silindi. Karanlikta mermer heykel gibi uzanmis melegin sesini tasidi rüzgar tarlalara, tadina doyamadigi tenin kokusu mezarliga cagirdi deliyi. Catlamis eller dagitti siyah örtüyü. Ayni eller parcaladi kefeni. Bagirina basti sirma sacliyi, göz yaslarini akitti genzine. Kasik kasiga haykirdi sessiz kralicesine. Matem yüklü sesiyle Orfe soyundu mersiyehanliga. Buz gibi bedenin icine birakirken dogmayacak cocuklarini adam, nefesi karisti les kokusuna. Aci bir yakaris isledi cinarlarin gölgesine.
Ve akbabalar kanat cirptilar.
.
.
.
.
.
.
.
Sarkmis yanaklarindaki cukurlar kadar karanlik olan saatlerinin üzerine sermisti dört duvar yalnizligini. Ocaktan yükselen duman, elinde tüten sigarasindan yayilan dumanin cagristirdigi bir ani olmustu sabah dört sularinda. Icerden keceyle örtülmüs olan camsiz pencerenin kenarindan odaya süzülen ögle günesinin isiginda ucusan toz zerreleri birer birer konuyordu agarmakta olan saclarina, ölümün geri dönüsümsüz oldugunu vurgulamak istercesine, gri bir tabakayla yavas yavas kaplanmaktaydi adamin düsünceleri. Sekiz saat sonra ilk defa, yalnizligina buruk tatli bir solukla baslamak icin hareket etmisti. Odanin bir kösesinde duran daginik yataktan hala buharlasmamis olan ölüm terinin kokusu yükseliyordu.
Marina henüz 14 yasindaydi gebe kaldiginda. Vücudu bir cocugunki kadar kirilgan olan kücük kadin, bu Cuma gecesi dogum esnasinda cok zorlanmis, sonunda mücadeleden yorulup veda etmisti hayata. Evden gelen cigliklara anlam veremeyen kocasi, disarda tedirginlik ve heyecan icinde beklemisti saatlerce. Daglarin arkasindan alacakaranlik dogarken kesilmisti birden sesler. Disari cikan genc bir rahibe, etrafina bakmadan kollarinda bir kundakla hizla uzaklasmisti oradan, ne oldugunu anlayamadan yasli ebe iletmisti ölüm haberini. Genc kadinin cenazesi yakindaki kasabaya götürülürken puslu havayi dolduran can seslerini isitemeyecek kadar uzakti adamin zihni. Karisinin pembe beyaz teni topraga karisirken, onunla birlikte yasamis oldugu toprak evin karanligi cöküyordu yüz hatlarina, cizgilerine gömülüyordu.
Gece uyanana kadar bekledi öylece. Derken rüzgar basaklari titretti. Gagasi kanli baykus kondu evin damina. Tüm yildizlar söndü ardindan ve tüm yollar silindi. Karanlikta mermer heykel gibi uzanmis melegin sesini tasidi rüzgar tarlalara, tadina doyamadigi tenin kokusu mezarliga cagirdi deliyi. Catlamis eller dagitti siyah örtüyü. Ayni eller parcaladi kefeni. Bagirina basti sirma sacliyi, göz yaslarini akitti genzine. Kasik kasiga haykirdi sessiz kralicesine. Matem yüklü sesiyle Orfe soyundu mersiyehanliga. Buz gibi bedenin icine birakirken dogmayacak cocuklarini adam, nefesi karisti les kokusuna. Aci bir yakaris isledi cinarlarin gölgesine.
Ve akbabalar kanat cirptilar.
.
.
.
.
la petite mort (Marina I)
.
.
.
.
Yalnizliklarinda soluklanan asiklar yaratmis olmali dünyayi, öylesine hüzünlü ve güzel bu gece. Romantik oldugu söylenen mekanlardan yakamozlu olanini sectim kendime. Kücük limanin ölü balik ve mazot kokusu burnumda. Kulagimin kenarinda yarasalarin kanat cirpislari. Anlik bir titresim isler tenime, dalgalarini bedenime yayarak. Yasamak ölmek olsun, ben burayi seviyorum. Saydam gözlerimde, derimin altinda gizlenen ac sirtlanin bakisi beliriyor. Belki sandigimdan daha da ölüyüm, belki sadece ruhum degil denize karisan. Parmak uclarimla siyah suyun yüzeyini yariyorum. Böylesine iz birakmadan sürüyor olmali hayatim, böyle gecersiz ve hükümsüz.
Ucsuz bucaksiz görünen herseyi sevdigimi farkettim. Denizi, gökyüzünü, ardi arkasi gelmeyen herseyi, dolayisiyla ölümü. Sonsuzluk öylesine güzel birsey olmali. Her gün bin defa ölebilirim. Seninle. Ensende gezdirirken yumusak parmaklarimi, hissediyormusun zaman zaman pencelerimi? Öylesine seviyorum seni, hayat gibi, ölüm gibi. Öldürüp ikimizi, seninle sonsuzluga kavusmak kadar seviyorum.
Tenimde nefesin olsa gerek beni baglayan, bakisindaki isilti, kiyamiyorum geciciligimize.
Öylesine güzel seninle bin defa ölmek. Kaynagindan cogalirken gürül gürül, sesin var kulagimda. Uyku bulmaksizin sevisiyorum odamdaki hayaletlerle, daglarimdan seller cekildi.
Herbirimiz yalniziz yine, her zaman olmus oldugumuz gibi.
.
.
.
Yalnizliklarinda soluklanan asiklar yaratmis olmali dünyayi, öylesine hüzünlü ve güzel bu gece. Romantik oldugu söylenen mekanlardan yakamozlu olanini sectim kendime. Kücük limanin ölü balik ve mazot kokusu burnumda. Kulagimin kenarinda yarasalarin kanat cirpislari. Anlik bir titresim isler tenime, dalgalarini bedenime yayarak. Yasamak ölmek olsun, ben burayi seviyorum. Saydam gözlerimde, derimin altinda gizlenen ac sirtlanin bakisi beliriyor. Belki sandigimdan daha da ölüyüm, belki sadece ruhum degil denize karisan. Parmak uclarimla siyah suyun yüzeyini yariyorum. Böylesine iz birakmadan sürüyor olmali hayatim, böyle gecersiz ve hükümsüz.
Ucsuz bucaksiz görünen herseyi sevdigimi farkettim. Denizi, gökyüzünü, ardi arkasi gelmeyen herseyi, dolayisiyla ölümü. Sonsuzluk öylesine güzel birsey olmali. Her gün bin defa ölebilirim. Seninle. Ensende gezdirirken yumusak parmaklarimi, hissediyormusun zaman zaman pencelerimi? Öylesine seviyorum seni, hayat gibi, ölüm gibi. Öldürüp ikimizi, seninle sonsuzluga kavusmak kadar seviyorum.
Tenimde nefesin olsa gerek beni baglayan, bakisindaki isilti, kiyamiyorum geciciligimize.
Öylesine güzel seninle bin defa ölmek. Kaynagindan cogalirken gürül gürül, sesin var kulagimda. Uyku bulmaksizin sevisiyorum odamdaki hayaletlerle, daglarimdan seller cekildi.
Herbirimiz yalniziz yine, her zaman olmus oldugumuz gibi.
Marina'n
.
.
.
.
.
.
.
.
Sunday, November 2, 2008
Vigil
.
.
.
.
Gecenin su saatinde, otobüsler parketmisken, gazeteciler kapaliyken, kahve kokmuyorken mutfak. Gecenin su saatinde, tek basinaliga meydan okurcasina gülümseyerek, sessizligi bir kursun kalemin kagit üzerinde cikardigi sesle bozarken, öyle bir iyi hissetmek var ki icimde.
Tüm sebepsiz titremeler almis yerini, gölgeler birer karakter olmuslar. Yatagimin kiyisina derisi yüzülü bir el ilismis, gözlerimin kapanmasiyla üzerime dikilecek bakislar, biliyorum. Gözlerle odaklanan noktalari hissediyorum.
Ve tüm sebepsiz titremeler sürüyorlar, gerdanimi kanatmisim. Tirnaklarima bakiyorum, kuru agzim, birbirine yapisik dudaklarim. Yalnizliga meydan okurcasina; anlatan bir ses ile…
Ancak otobüsler kalkinca, gazeteler okundukca, mutfaklarda kahve kokunca. Yalniz kalinacaktir.
Gün, sevildigini zanneden genc kiz kibiriyle, en acimasiz cefam olsa gerek.
.
.
.
.
.
.
.
Gecenin su saatinde, otobüsler parketmisken, gazeteciler kapaliyken, kahve kokmuyorken mutfak. Gecenin su saatinde, tek basinaliga meydan okurcasina gülümseyerek, sessizligi bir kursun kalemin kagit üzerinde cikardigi sesle bozarken, öyle bir iyi hissetmek var ki icimde.
Tüm sebepsiz titremeler almis yerini, gölgeler birer karakter olmuslar. Yatagimin kiyisina derisi yüzülü bir el ilismis, gözlerimin kapanmasiyla üzerime dikilecek bakislar, biliyorum. Gözlerle odaklanan noktalari hissediyorum.
Ve tüm sebepsiz titremeler sürüyorlar, gerdanimi kanatmisim. Tirnaklarima bakiyorum, kuru agzim, birbirine yapisik dudaklarim. Yalnizliga meydan okurcasina; anlatan bir ses ile…
Ancak otobüsler kalkinca, gazeteler okundukca, mutfaklarda kahve kokunca. Yalniz kalinacaktir.
Gün, sevildigini zanneden genc kiz kibiriyle, en acimasiz cefam olsa gerek.
.
.
.
.
Saturday, June 28, 2008
Bir savas vardi, varolus dedigimiz
.
.
.
.
Can sesleri rüzgarinda, bir orman vardi, geceyi hapseden. Agaclarinda, topraginda. O ormanda bir nehir vardi, akar durur, akar dururdu yokus yukari. Sasirtirdi alabaliklari.
Siyah, simsiyah havalara gövdelerini vuranlar. Siz misiniz ona bas kaldiran? Emerdi karanlik, parlak pullardaki isiltiyi. Emerdi nehrin coskusunu. Emerdi devasa bir kene gibi.
Savascilar vardi ormanda. Zirhli, kalkanli, mizrakli. Asaletle saha kalkan beyaz atlari ile. Karanliga karsi gümüs ipek yeleleri rüzgar ucurur, savururdu yüce isiklarini dört bir yana. Düsmanlar vardi ormanda, süzülür dururlardi varolus kadar yasli agaclarin gövdeleri arasinda. Düsmanlar vardi, camlarin kokusunda yatan. Düsmanlar vardi, ormani ciplak daglardan izleyen akbabalarin cigliklarinda titreyen. Nehrin sularinda köpüren…
Ne savascilar onlara gercekten dokunabilir, ne onlar savascilara yaklasabilirlerdi. Paralel dünyalar vardi ormanda, örümcek aginin paralel ipleri gibi.
***
Bir orman vardi ki, örümcek agi gibi hapsederdi herkesi. Savascilar vardi, düsmanlar vardi, aci icinde cirpinan. Bir nehir vardi ormanda, akar durur, akar dururdu yokus yukari. Bir ben vardim ki, yüzerdim icinde akintiya karsi.
Siyah, simsiyah havalara gövdelerini vuranlar. Siz misiniz ona bas kaldiran? Emerdi karanlik, parlak pullardaki isiltiyi. Emerdi nehrin coskusunu. Emerdi devasa bir kene gibi.
Savascilar vardi ormanda. Zirhli, kalkanli, mizrakli. Asaletle saha kalkan beyaz atlari ile. Karanliga karsi gümüs ipek yeleleri rüzgar ucurur, savururdu yüce isiklarini dört bir yana. Düsmanlar vardi ormanda, süzülür dururlardi varolus kadar yasli agaclarin gövdeleri arasinda. Düsmanlar vardi, camlarin kokusunda yatan. Düsmanlar vardi, ormani ciplak daglardan izleyen akbabalarin cigliklarinda titreyen. Nehrin sularinda köpüren…
Ne savascilar onlara gercekten dokunabilir, ne onlar savascilara yaklasabilirlerdi. Paralel dünyalar vardi ormanda, örümcek aginin paralel ipleri gibi.
***
Bir orman vardi ki, örümcek agi gibi hapsederdi herkesi. Savascilar vardi, düsmanlar vardi, aci icinde cirpinan. Bir nehir vardi ormanda, akar durur, akar dururdu yokus yukari. Bir ben vardim ki, yüzerdim icinde akintiya karsi.
.
.
.
.
Saturday, June 21, 2008
Iki kisilik yataklarin anlami, giysilerin islevi ve kilolarin her daim yetersizligi üzerine.
.
.
.
.
Aynada lekeli cildini inceliyordu. Duraksadi. Bir adim geriye atip „Zayiflamam lazim“ diye gecirdi icinden. Aynadan arkasindaki iki kisilik yataga bakti. O tek kisiydi. Hep tek olmustu ve tek kalmayi da istiyordu. Iliskilerinde de. Herkesin istedigi gibi. Fazla kuruntu yaptigindan mi ya da güvensizliginden mi olsa gerek, birsey ona tek olmadigini söyleyip duruyordu daima. Sevdigi insani kiskanmasini garanti altina almak istercesine. Zamanla bu durumu kabul edebilmisti gerci fakat an oluyordu ki kiskancligi ile yikici olmaya basladigi oluyordu. Tek kisinin kullandigi iki kisilik bir yataga bakarken mesela. „Zayiflamam lazim“ diye icinden gecirirken ya da. Aynada lekeli cildini incelerken duraksadiginda da olabiliyordu bu an. Kaslarini catarak basini hafifce salladi, düsünceleri yüzüne konmus bir sinek misali kovarken. Ic camasirini secti ve yavasca giyindi. Vücudunu hic bir zaman begenememisti. Cevresinde vucüdunun atletik yapisini övenler olmustu. Atletik, kadinsi degildi. Bluzunun dügmelerini iliklemeden önce karnini kaburgalari belirene kadar icine cekti. „Zayiflamam lazim“ diye sesli söylendi kendine. Birazdan özgüven dedigi maskesini tamamlayacak, evinden cikacakti. Her sabahki gibi metro istasyonunun karsisindaki gazetecide gazetelerini alacak, kahvesini icecekti. Derse gec kalacakti. Sinirli görünen ögretmenine gülümseyerek günaydin diyip yerine gececekti. Gün boyu özgüveniyle cogu kisiyle iyi anlasacak, konusacak ve gülecekti. Okul cikisi yeni basladigi gecici isine gidecekti. Is arkadaslariyla da konusacak ve gülecekti. Isini iyi yapacakti ve evine dönecekti. Yemek yapacakti. Ders calisacakti ya da internette takilacakti. Baileys icerek kitap okuyacakti ya da. Gecelegin üzerini cikaracakti. Dus alacakti. Sonra aynaya bakacakti. Aynada lekeli cildini inceleyecekti. Duraksayacakti. Bir adim geriye atip, „Zayiflamam lazim“ diyecekti. Aynadan iki kisilik yatagi görünecekti. Tek kisinin kullandigi iki kisilik bu yatagina yatacakti sonra. Gece ona tek olmadigini anlatan ninnisini söyleyecekti. Uyumadan uyanacakti. Hersey özünde ayni kalacakti. O yine de herseyin nasil oldugunu düsünmeye devam edecekti. Kilosu da hep ayni kalacakti. Tek olmaya yetersiz.
.
.
.
.
Saturday, June 7, 2008
Sabah isiltisini göreli cok olmustu
.
.
.
.
Yazi masasinda beyaz kagitlar duruyordu öylece. Kirilmis birer kanat gibi. Öylece bakiyordum onlara, karalamak istercesine üzerine özgürlügün resmini.
Doganin tüm cömertligi ile yesermis agaclarin göge dogru uzattiklari mütesekkir ellerine sudan inciler düsmeye baslamisti azar azar. Gümüs renginin odami doldurmasini bekledim. Gök gürültüsünün sesine saniyeleri saydim. Ses hiziyla carptim. Gümüse bürünmeyi umudediyordum. Bana yaklasacak kadar alcak gönüllü olmadi hic yildirimlar. Bir kac saliselik varoluslarini husu icinde seyredip, seslerinin bana ne denli hükümsüz oldugumu anlatmasini dinledim dakikalarca. Acik biraktigim penceremden yaz sicagi ile ilimis salyalari akiyordu beni azarlayan gümüs pederlerin. Isaret parmagini kaldirmis, hesap soruyorlardi bana.
Madem o kadar kizginsiniz, diyordum, neden üzerime düsüp öldürmüyorsunuz?
Aldirmaksizin, gürültüler sürüp gitti bir süre daha. Sonra kayboldular. Yagmurun sesinde yankilarini, öfkelerini, hüzünlerini birakarak. Icine varolusun yasini, yasin verdigi agirligi katarak. Sabah isiltisini icinde hapsetmis agir incileri saydim. Yildirimlara kizmistim. Geceyi üstüme alinmistim. Ve saydigim her inci bana ne denli hükümsüz oldugumu anlatti. Ben kimdim ki gece benimle muhatap olsun. Gitmisti iste yine, geride hicbirsey birakmadan.
Bir yildirimdan cok daha uzun bir zaman dilimi olsa da, dünyada sadece gecici olarak yer kapladigimi animsadim. Ve ben, onca yil icinde bir kac saliselik bir hadise kadar etkileyici olamamistim. Degersiz bir hücre birikimi, isildamayan, etten kemikten bedenimle oturmus, yazi masasinda öylece duran beyaz kagitlari izledim. Kanatlarim kirilmis gibi.
Madem o kadar kizginsiniz, diyordum, neden üzerime düsüp öldürmüyorsunuz?
Aldirmaksizin, gürültüler sürüp gitti bir süre daha. Sonra kayboldular. Yagmurun sesinde yankilarini, öfkelerini, hüzünlerini birakarak. Icine varolusun yasini, yasin verdigi agirligi katarak. Sabah isiltisini icinde hapsetmis agir incileri saydim. Yildirimlara kizmistim. Geceyi üstüme alinmistim. Ve saydigim her inci bana ne denli hükümsüz oldugumu anlatti. Ben kimdim ki gece benimle muhatap olsun. Gitmisti iste yine, geride hicbirsey birakmadan.
Bir yildirimdan cok daha uzun bir zaman dilimi olsa da, dünyada sadece gecici olarak yer kapladigimi animsadim. Ve ben, onca yil icinde bir kac saliselik bir hadise kadar etkileyici olamamistim. Degersiz bir hücre birikimi, isildamayan, etten kemikten bedenimle oturmus, yazi masasinda öylece duran beyaz kagitlari izledim. Kanatlarim kirilmis gibi.
.
.
.
.
Sunday, April 27, 2008
Idrak
Gecende bir laf ettim karsimdakine. Dedim ki "Bazi seyleri yaptiktan sonra, neden yaptigimi bilmedigimi anladigim zaman kendimi cok aptal hissediyorum. Aptallik cünkü." Karsilik veremedi ya gerci, ama verecek olsaydi, ne olacagini az cok tahmin edebiliyorum. Aptallik dedigim seyin de ne oldugunu az cok tahmin edebiliyorum. Benden baska pek az kisinin ise o seyi "aptallik" olarak nitelendirecegini de az cok tahmin edebiliyorum. Bunu bahsettigim "karsimdaki"ne borcluyum diyebilirim. Aptallik, hayatin akisini saglayan bir nevi degirmen diyelim. Evet, bunun ne üzerine kurulu oldugunu az cok tahmin edebiliyorum. Bircok seyi az cok tahmin edebiliyorum. Bildigimi iddia etmek istemiyorum, yanilgilarin hic sonu gelmez cünkü.
Sunday, March 23, 2008
Kara Kutu Kalbim
.
.
.
Bir oda hazirlamak.
Kapkaranlik. Zifiri karanlik!
1x9 metre. Bilmiyorum neden 9, ama öyle olmali.
Odanin en dibinde hic de rahat olmayan bir sandalye.
Odanin duvarlarinda, tavaninda ve yerinde resimler.
Resimlerde cirkin sekilde gülen, aglayan, bagiran yüzler.
Bir türlü suratini sekilden sekile sokan yüzler.
Insanlar, kadinlar, erkekler, cocuklar.
Palyacolar, cizgi film karakterleri.
Parcalanmis bebekler, kirilmis oyuncaklar.
Sokak insanlari. Disleri cürümüs, bedenleri erimis.
Ölüler.
Ve bu resimlere, odada bulunan lambalardan zaman zaman isik yansitmak.
Belli belirsiz. Bazen daha güclü, bazen de varla yok arasi.
Odanin dibinde, sandalyenin arkasinda ufak bir CD calar.
CD'de sesim. Cok sakin bir sesle konusuyorum. Cok sessiz.
Ama rahatca anlasiliyorum. Söyledigim her kelime.
Bu sekilde bir kac tane oda hazirlamak.
Odadaki sandalyeye bir insan oturtmak.
Onu oraya baglamak.
Odanin icerisinde bir köseye yaslanip siginmasini engellemek.
Sevemedigim bir insan.
Onu sikica oraya baglamak! Simsiki!
CD'yi baslatip odadan uzaklasmak. Ardimdan kapiyi kilitlemek.
O insanin orada oturmasi ve beni dinlemesi.
Ona hayatim boyunca bana yaptigi kötülükleri anlatmak.
Her kücük seyi.
Elimden caldigi sekeri.
Cektigi sacimi.
Dilime sürdügü biberi.
Kulagimi delen sözleri.
Defalarca kirilan kalbimi.
Saclarimi öfkesinin üzerine düsürmemi.
Ve gicik oldugum her davranisini.
Sofrada begenmedigi icin yere döktügü yemegi.
Arkamdan konustugu laflari.
Bilmedigimi zannettigi her dedi koduyu.
Attigi her iftirayi.
Koydugu her yasagi.
Kiskandigi her insani.
Kiskancliginin bana yasattigi her mahcubiyeti.
Ve cocuklugumda zihnime kazidigim herseyi.
Karanliktan hala korkmami.
Beni dehset icinde birakan her rüyami.
Her bakisima anlam yüklemesini.
Hayatimin icine eden her kücük detayi.
Dolu dolu sevemedigim o insanlara anlatmak.
Hep ayni monoton sesle.
Hic bir duygu göstermeden.
Hic bir vurgulama yapmadan.
Sadece anlatmak.
Ben anlatirken duvarlardaki resimlerin ara ara belirmesi.
Insanin birsey görüp görmediginden emin olamamasi.
Hayal gücü mü gercek mi karar verememesi.
Isigin daha güclü oldugu bir anda gördügü seyden korkmasi.
Ya da tiksinmesi.
Ve sirtinda benim sesim.
Havalandirmadan ara ara gelen bir esintinin ensesindeki tüyleri ürpertmesi.
Ve sirtinda benim sesim. Karanlikta.
Saatlerce.
Günlerce.
Haftalarca olur mu bilmiyorum.
Korkuyorum. Haftalarca'ya ben de dayanamam diye.
Insan oldugum icin. Henüz merhameti yüzde yüz icimden atmadigim icin.
Aslinda sevebilmeyi hem istedigim hem de bunu yapabildigimi bildigim icin.
Sanirim uzattigim sürece, zaten yemis oldugum kafami bir de güzel hazmetmis olurdum.
Saf, temiz, dolu dolu sevemedigim insanlara anlattiklarimin ne oldugunu unutmus bicimde.
Sadece anlatmis olmanin boslugu ile.
Herseyi, önemli önemsiz herseyi anlatmis olmanin boslugu ile.
Saatlerce.
Günlerce.
Sirtinda benim sesim.
Sakince konusuyorum.
Böyle birsey yaptigimi düsünebiliyormusunuz?
Yapmak istedigimi.
Istiyorum desem...
.
.
Bir oda hazirlamak.
Kapkaranlik. Zifiri karanlik!
1x9 metre. Bilmiyorum neden 9, ama öyle olmali.
Odanin en dibinde hic de rahat olmayan bir sandalye.
Odanin duvarlarinda, tavaninda ve yerinde resimler.
Resimlerde cirkin sekilde gülen, aglayan, bagiran yüzler.
Bir türlü suratini sekilden sekile sokan yüzler.
Insanlar, kadinlar, erkekler, cocuklar.
Palyacolar, cizgi film karakterleri.
Parcalanmis bebekler, kirilmis oyuncaklar.
Sokak insanlari. Disleri cürümüs, bedenleri erimis.
Ölüler.
Ve bu resimlere, odada bulunan lambalardan zaman zaman isik yansitmak.
Belli belirsiz. Bazen daha güclü, bazen de varla yok arasi.
Odanin dibinde, sandalyenin arkasinda ufak bir CD calar.
CD'de sesim. Cok sakin bir sesle konusuyorum. Cok sessiz.
Ama rahatca anlasiliyorum. Söyledigim her kelime.
Bu sekilde bir kac tane oda hazirlamak.
Odadaki sandalyeye bir insan oturtmak.
Onu oraya baglamak.
Odanin icerisinde bir köseye yaslanip siginmasini engellemek.
Sevemedigim bir insan.
Onu sikica oraya baglamak! Simsiki!
CD'yi baslatip odadan uzaklasmak. Ardimdan kapiyi kilitlemek.
O insanin orada oturmasi ve beni dinlemesi.
Ona hayatim boyunca bana yaptigi kötülükleri anlatmak.
Her kücük seyi.
Elimden caldigi sekeri.
Cektigi sacimi.
Dilime sürdügü biberi.
Kulagimi delen sözleri.
Defalarca kirilan kalbimi.
Saclarimi öfkesinin üzerine düsürmemi.
Ve gicik oldugum her davranisini.
Sofrada begenmedigi icin yere döktügü yemegi.
Arkamdan konustugu laflari.
Bilmedigimi zannettigi her dedi koduyu.
Attigi her iftirayi.
Koydugu her yasagi.
Kiskandigi her insani.
Kiskancliginin bana yasattigi her mahcubiyeti.
Ve cocuklugumda zihnime kazidigim herseyi.
Karanliktan hala korkmami.
Beni dehset icinde birakan her rüyami.
Her bakisima anlam yüklemesini.
Hayatimin icine eden her kücük detayi.
Dolu dolu sevemedigim o insanlara anlatmak.
Hep ayni monoton sesle.
Hic bir duygu göstermeden.
Hic bir vurgulama yapmadan.
Sadece anlatmak.
Ben anlatirken duvarlardaki resimlerin ara ara belirmesi.
Insanin birsey görüp görmediginden emin olamamasi.
Hayal gücü mü gercek mi karar verememesi.
Isigin daha güclü oldugu bir anda gördügü seyden korkmasi.
Ya da tiksinmesi.
Ve sirtinda benim sesim.
Havalandirmadan ara ara gelen bir esintinin ensesindeki tüyleri ürpertmesi.
Ve sirtinda benim sesim. Karanlikta.
Saatlerce.
Günlerce.
Haftalarca olur mu bilmiyorum.
Korkuyorum. Haftalarca'ya ben de dayanamam diye.
Insan oldugum icin. Henüz merhameti yüzde yüz icimden atmadigim icin.
Aslinda sevebilmeyi hem istedigim hem de bunu yapabildigimi bildigim icin.
Sanirim uzattigim sürece, zaten yemis oldugum kafami bir de güzel hazmetmis olurdum.
Saf, temiz, dolu dolu sevemedigim insanlara anlattiklarimin ne oldugunu unutmus bicimde.
Sadece anlatmis olmanin boslugu ile.
Herseyi, önemli önemsiz herseyi anlatmis olmanin boslugu ile.
Saatlerce.
Günlerce.
Sirtinda benim sesim.
Sakince konusuyorum.
Böyle birsey yaptigimi düsünebiliyormusunuz?
Yapmak istedigimi.
Istiyorum desem...
Wednesday, August 1, 2007
Balik olmak
Bastan sona yariyor kücük kaygan bedeni. Icindekileri kisa ve sert hareketlerle söküyor yerinden. Daha da siki tutuyor simdi elindekini; bulasan kan iyice kayganlastiriyor elindeki cansizi. Kaziyor, kesiyor, yirtiyor, parcaliyor, paramparca ediyor elindeki bedenin icini. Distan bakinca ama hala parlak, düzgün… tek bir yarayla. Düz, kusursuzca, sanki cetvel kullanilmis. Basindan kuyruguna uzanan bir yara. Agir bir koku yayiyor simdi etrafa cansiz beden. Öylesine pis ve agir kokuyor ki gidiyor etraftakiler. Yalnizca katili kaliyor yaninda. Kücük cansiz yaratik, donuk gözlerinden hicbirsey görmese de. Görmese de terkedildigini, görmese de hala bedenini parcalayan katilini ve zaten hissetmese de acisini; hissizligin bilincinde dahi olmasa da; acik kalmis agzina bir ciglik takilmis sanki. Asili duruyor orda, gidemiyor özgürlüge, kimsenin kulagina siginamiyor. Ve herkes ordan gidiyor. Cigligi görmesinler agzinda, donuk bakislari hissetmesinler üzerlerinde, kokuyu duymasinlar burunlarinda. Cünkü sagir degiller ki cigliklardan kacabilsinler, kör de degiller onlara bakan gözleri göremesinler ve biliyorlar bu pis koku hicbir parfümle örtülemez. Yalnizca katili kaliyor yaninda. Hala bicak elinde, sanki birsey kaldi koparacak, hala gezdiriyor bicagi elindeki cansizin bedeninde, öyle ki ölenin elinden ölümünü bile alacak.
Böyle son buluyor hayatlar, bosaliyor bakislar, kisiliyor sesler, donuyor hisler…falan filan. Alt tarafi izgara da bi balik kizartacaktik, yok abicim, sen dal biyerlere, kaybet kendini, dal iyice derinlere, esele zihnini, cikar biryerden acilari, dagit bedenine, baligin bedenini tuzlar gibi. Sonra da gözeneklerinden icine süzülen tuzun seni yakmasina kurutmasina dayanama, aci cek, kendin yarattigin o acinin icinde yüzmeye calis, hayali bir girdabin icine gir, cirpin, kurtulmaya calis ve sonunda bogul. Cigligin su da bogulsun. Cigerlerin aciyla dolsun. Mosmor olsun suratin. Baligin havada öldügü gibi sen de yarattigin denizde öl.
Abartili mi oldu. Oldu galiba, evet.
Böyle gecti o aksam. Yavas ölümden sonra kendimi izgara da yatarken gördüm. Sonra masa da, sonra tabagimda. Herkesin tabaginda. Yediler beni, ben kendimi yedim, kilciklarimi da kediler yedi, kokumu rüzgar aldi götürdü, cigligim uctu gitti sessizce. Bi baktim bitmisim.
Ama aksam boyunca güldüm eglendim, ictim, daha fazla güldüm. Bütün gece güldüm. Hayat damarlarimdan disari süzülüp, dudaklarimdan kahkahalar, gözlerimden ise piriltilar seklinde döküldü disari. Sohbet süperdi, millet keyifliydi.
Ne de olsa ölümler sadece icimde geciyor, disim neden gülmesin ki.
Bu da böyle birseydi iste.
Ama sunu farkettim ki gün gectikce daha az acar oldum derinlerde bekleyen sandiklari. Dilimi yakmiyor aci, ama buruk bir tat birakti.
Yine de isterdim balik gibi unutabilmeyi bazi seyleri.
Bastan sona yariyor kücük kaygan bedeni. Icindekileri kisa ve sert hareketlerle söküyor yerinden. Daha da siki tutuyor simdi elindekini; bulasan kan iyice kayganlastiriyor elindeki cansizi. Kaziyor, kesiyor, yirtiyor, parcaliyor, paramparca ediyor elindeki bedenin icini. Distan bakinca ama hala parlak, düzgün… tek bir yarayla. Düz, kusursuzca, sanki cetvel kullanilmis. Basindan kuyruguna uzanan bir yara. Agir bir koku yayiyor simdi etrafa cansiz beden. Öylesine pis ve agir kokuyor ki gidiyor etraftakiler. Yalnizca katili kaliyor yaninda. Kücük cansiz yaratik, donuk gözlerinden hicbirsey görmese de. Görmese de terkedildigini, görmese de hala bedenini parcalayan katilini ve zaten hissetmese de acisini; hissizligin bilincinde dahi olmasa da; acik kalmis agzina bir ciglik takilmis sanki. Asili duruyor orda, gidemiyor özgürlüge, kimsenin kulagina siginamiyor. Ve herkes ordan gidiyor. Cigligi görmesinler agzinda, donuk bakislari hissetmesinler üzerlerinde, kokuyu duymasinlar burunlarinda. Cünkü sagir degiller ki cigliklardan kacabilsinler, kör de degiller onlara bakan gözleri göremesinler ve biliyorlar bu pis koku hicbir parfümle örtülemez. Yalnizca katili kaliyor yaninda. Hala bicak elinde, sanki birsey kaldi koparacak, hala gezdiriyor bicagi elindeki cansizin bedeninde, öyle ki ölenin elinden ölümünü bile alacak.
Böyle son buluyor hayatlar, bosaliyor bakislar, kisiliyor sesler, donuyor hisler…falan filan. Alt tarafi izgara da bi balik kizartacaktik, yok abicim, sen dal biyerlere, kaybet kendini, dal iyice derinlere, esele zihnini, cikar biryerden acilari, dagit bedenine, baligin bedenini tuzlar gibi. Sonra da gözeneklerinden icine süzülen tuzun seni yakmasina kurutmasina dayanama, aci cek, kendin yarattigin o acinin icinde yüzmeye calis, hayali bir girdabin icine gir, cirpin, kurtulmaya calis ve sonunda bogul. Cigligin su da bogulsun. Cigerlerin aciyla dolsun. Mosmor olsun suratin. Baligin havada öldügü gibi sen de yarattigin denizde öl.
Abartili mi oldu. Oldu galiba, evet.
Böyle gecti o aksam. Yavas ölümden sonra kendimi izgara da yatarken gördüm. Sonra masa da, sonra tabagimda. Herkesin tabaginda. Yediler beni, ben kendimi yedim, kilciklarimi da kediler yedi, kokumu rüzgar aldi götürdü, cigligim uctu gitti sessizce. Bi baktim bitmisim.
Ama aksam boyunca güldüm eglendim, ictim, daha fazla güldüm. Bütün gece güldüm. Hayat damarlarimdan disari süzülüp, dudaklarimdan kahkahalar, gözlerimden ise piriltilar seklinde döküldü disari. Sohbet süperdi, millet keyifliydi.
Ne de olsa ölümler sadece icimde geciyor, disim neden gülmesin ki.
Bu da böyle birseydi iste.
Ama sunu farkettim ki gün gectikce daha az acar oldum derinlerde bekleyen sandiklari. Dilimi yakmiyor aci, ama buruk bir tat birakti.
Yine de isterdim balik gibi unutabilmeyi bazi seyleri.
Monday, July 2, 2007
Death. Just dissolution. Right now. And I would feel pure bliss flowing through my veins. I swear I would. Like reaching the point of no return, after walking the whole life on bare soles, and suddenly break down and give up just when I was about to reach my goal. I long for the bitter taste of death on my tongue, that emerges as painfully spoken empty words, just before taking my last heavy breath.
Death. At least better than waking up in my own shit everyday. At least better than being one of billions of ants working for nothing. At least better than having pleasure on disguising my self. At least better than struggling to get up like a chafer fallen from his throne and lying on his back.
All illusion gone. Left is a helpless, dirty, disgusting existence that is merely consisting of the physical anatomical functions of the body. Numb. I don't want to live as a wreck. No matter if I'm selfish right now. Death. Just dissolution. RIGHT NOW!
Death. At least better than waking up in my own shit everyday. At least better than being one of billions of ants working for nothing. At least better than having pleasure on disguising my self. At least better than struggling to get up like a chafer fallen from his throne and lying on his back.
All illusion gone. Left is a helpless, dirty, disgusting existence that is merely consisting of the physical anatomical functions of the body. Numb. I don't want to live as a wreck. No matter if I'm selfish right now. Death. Just dissolution. RIGHT NOW!
Subscribe to:
Posts (Atom)